อิอิ มาชวนเพื่อนๆพี่ๆน้อง มาแชร์ประสบการณ์กันนะคะ ว่าเจอแฟนคนปัจจุบัน
จะแต่งงานแล้วหรือยังไม่แต่งงานก็ได้
ว่าเจอกันได้ยังไง ชอบอ่านเรื่องกุ๊กกิ๊ก ๆ น่ารัก ๆ

ตอนนี้ รู้สึกชีวิต วุ่นวาย ยังไม่เจอคนที่โอเค ซะที
เลยอยากรู้ว่า เค้าจะไปเจอกันได้ยังไง รู้จักกันได้ยังไง
เผื่อจะไป ในวงจรนั้นบ้าง

ฮ่า ๆ

เจอกันที่งานวันเด็กค่ะ เรื่องมันยาว ไม่กล้าเล่ามากเพราะเดี๋ยวคุณแฟนมาอ่านเจอ

แต่เรื่องแต่งงานยังอีกยาวไกลค่ะ อิอิ

อิอิ เจอกันจากการมีลูกค้าคนเดียวกันคะ เค้าผลิตกางเกง เราผลิตเสื้อ
คบมา 6 ปี เพิ่งแต่งงาน ได้ 2 เดือน
เค้าน่ารักดี สุขเสมอต้นเสมอปลาย
ถ้าไม่อยากให้ชีวิตวุ่นวาย ลองหาคนที่มีความคิดเป็นเหตุเป็นผลในการดำเนินชีวิตสิคะ (รวมทั้งครอบครัวเค้าด้วยน้า)
ชีวิตจะมีสุข ไม่ขึ้นๆ ลงๆ ตามอารมณ์ของแฟน

ไม่อยากเล่ามากกว่านี้เดี๋ยวมีคนรู้จักอ่านเจอ เขิลลล์

ต้องอ่านเจอแน่ๆเลยอะ ห้ามอ่านนะ!!!

เจอกันเมื่อ 4 ปีที่แล้วค่ะ

เจอกันที่มหาลัย อิอิ

>,,<

อ่านแล้วเขิลแทนน

ของหนูเภาเจอทาง internet โดยบังเอิญสุดๆตอนเค้ากำลังถามเรื่องเกี่ยวกับเมืองไทยก่อนถูกย้ายกลับไปประจำการที่ D.C. เภาออกจากห้องพูดคุยแล้วกว่า 2 ชม.แต่ชื่อมันยังค้างอยู่เค้าก็เลย pm มาถามเภา เภาก็งงๆถามว่าคุณโผล่มาจากไหน มาได้ยังไง บลา บลา บลา... เจอหน้าค่าตาตัวเป็นๆกันก็ให้หลังไป 11 เดือน รู้จักกันมาจะครบ 4 ปีเดือนหน้านี้ค่ะ เรื่องแต่งงานคงอีกนานแล้วจะมีหรือเปล่าก็ยากที่จะคาดเดาเพราะเค้ารับราชการ เป็นท.ทหารจนจน เอ้ย!อดทน ต้องเดินทางไปราชการชั่วคราวตามประเทศต่างๆแบบไม่มีตารางแน่นอนปรับเปลี่ยนทุกครั้งที่ได้รับโทรศัพท์ แบบบินด่วนใน 24 ชม.ประมาณนั้น บวกติดสัญญาอีกอย่างน้อยก็ 5 ปีจากนี้ (ทำงานก็เกือบตลอดแต่เงินเดือนก็กะจิ๊ดเดียว ไม่พอซื้อกระเป๋าด้วยซ้ำ เอิ๊ก เอิ๊ก...รับราชการนี่มันปวดใจจริงๆ -_-") ได้เจอกันครั้งละไม่ประมาณอาทิตย์ ปีนี้มีโอกาสเจอบ่อยหน่อย 5 ครั้ง ปีหน้ายังไม่รู้

ความสัมพันธ์โดยตอนนี้รวมราบรื่นดีค่ะ เราทั้งคู่ก็รักกันมาก แต่ติดที่ตัวเภาเองรู้สึกว่ามองไม่เห็นอนาคตด้วยกันเลย เภาต้องอดทนและใจแข็งมากๆที่จะคงความสัมพันธ์ต่อไป เพิ่งเข้าใจที่เค้าว่ารักกันแต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้มันเป็นอย่างไร เคยหงุดหงิดกันทั้งคู่เพราะไอ้เรื่องไกลกันแล้วไม่มีเวลาได้พบกันจนพาลเลิกรากันไปมาครั้งนึงเค้าก็ง้อมาขอคืนดี และเรื่องที่เภายอมคืนดีด้วยเพราะเค้าเก็บเส้นผมของเภาตั้งแต่สมัยเจอกันครั้งแรกแนบไว้กับพาสปอร์ตเค้าตลอด

ไม่ใช่เพราะหาคนใหม่ง่ายกว่าแต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วในบางครั้งสำหรับเภา การไม่มีความสัมพันธ์น่าจะสบายใจกว่า ทุกข์ใจน้อยกว่าเพราะไม่ต้องทนเหงาอยากเจอแต่ไม่ได้เจอ เทศกาลโอกาสพิเศษใดๆไม่มีทั้งนั้น ผู้หญิงเราอะเนาะอยากอยู่ใกล้ชายที่เรารักแต่สำหรับเภาตอนนี้เป็นไปไม่ได้เลย ถ้าเราทั้งคู่อดทนไม่พอจนมีอันต้องเลิกรากันอีกครั้งก็คงอยู่เป็นโสดแล้วอะค่ะ หมดพันธะไร้ภาระทางใจดีด้วย

คุณจขกท.เภาก็ยังเชื่อว่าคู่แล้วก็ไม่แคล้วคลาดกันค่ะ เพียงแต่เมื่อไหร่เท่านั้นค่ะ โชคดี โชคดีปีใหม่ค่ะ ;)

^
^^
^^^

ขออนุญาติ ขยายข้อความ ให้อ่านง่ายขึ้นนะคะคุณเภา
เรื่องราวน่ารักดีค่ะ แอบซึ้งตาม อิอิ


[SIZE="3"]ของหนูเภาเจอทาง internet โดยบังเอิญสุดๆตอนเค้ากำลังถามเรื่องเกี่ยวกับเมืองไทยก่อนถูกย้ายกลับไปประจำการที่ D.C. เภาออกจากห้องพูดคุยแล้วกว่า 2 ชม.แต่ชื่อมันยังค้างอยู่เค้าก็เลย pm มาถามเภา เภาก็งงๆถามว่าคุณโผล่มาจากไหน มาได้ยังไง บลา บลา บลา... เจอหน้าค่าตาตัวเป็นๆกันก็ให้หลังไป 11 เดือน รู้จักกันมาจะครบ 4 ปีเดือนหน้านี้ค่ะ เรื่องแต่งงานคงอีกนานแล้วจะมีหรือเปล่าก็ยากที่จะคาดเดาเพราะเค้ารับราชการ เป็นท.ทหารจนจน เอ้ย!อดทน ต้องเดินทางไปราชการชั่วคราวตามประเทศต่างๆแบบไม่มีตารางแน่นอนปรับเปลี่ยนทุกครั้งที่ได้รับโทรศัพท์ แบบบินด่วนใน 24 ชม.ประมาณนั้น บวกติดสัญญาอีกอย่างน้อยก็ 5 ปีจากนี้ (ทำงานก็เกือบตลอดแต่เงินเดือนก็กะจิ๊ดเดียว ไม่พอซื้อกระเป๋าด้วยซ้ำ เอิ๊ก เอิ๊ก...รับราชการนี่มันปวดใจจริงๆ -_-") ได้เจอกันครั้งละไม่ประมาณอาทิตย์ ปีนี้มีโอกาสเจอบ่อยหน่อย 5 ครั้ง ปีหน้ายังไม่รู้

ความสัมพันธ์โดยตอนนี้รวมราบรื่นดีค่ะ เราทั้งคู่ก็รักกันมาก แต่ติดที่ตัวเภาเองรู้สึกว่ามองไม่เห็นอนาคตด้วยกันเลย เภาต้องอดทนและใจแข็งมากๆที่จะคงความสัมพันธ์ต่อไป เพิ่งเข้าใจที่เค้าว่ารักกันแต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้มันเป็นอย่างไร เคยหงุดหงิดกันทั้งคู่เพราะไอ้เรื่องไกลกันแล้วไม่มีเวลาได้พบกันจนพาลเลิกรากันไปมาครั้งนึงเค้าก็ง้อมาขอคืนดี และเรื่องที่เภายอมคืนดีด้วยเพราะเค้าเก็บเส้นผมของเภาตั้งแต่สมัยเจอกันครั้งแรกแนบไว้กับพาสปอร์ตเค้าตลอด

ไม่ใช่เพราะหาคนใหม่ง่ายกว่าแต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วในบางครั้งสำหรับเภา การไม่มีความสัมพันธ์น่าจะสบายใจกว่า ทุกข์ใจน้อยกว่าเพราะไม่ต้องทนเหงาอยากเจอแต่ไม่ได้เจอ เทศกาลโอกาสพิเศษใดๆไม่มีทั้งนั้น ผู้หญิงเราอะเนาะอยากอยู่ใกล้ชายที่เรารักแต่สำหรับเภาตอนนี้เป็นไปไม่ได้เลย ถ้าเราทั้งคู่อดทนไม่พอจนมีอันต้องเลิกรากันอีกครั้งก็คงอยู่เป็นโสดแล้วอะค่ะ หมดพันธะไร้ภาระทางใจดีด้วย

คุณจขกท.เภาก็ยังเชื่อว่าคู่แล้วก็ไม่แคล้วคลาดกันค่ะ เพียงแต่เมื่อไหร่เท่านั้นค่ะ โชคดี โชคดีปีใหม่ค่ะ

ซึ้งตามจริงๆด้วยค่า

เพิ่งเข้าใจเหมือนกันค่า

ว่าคำว่ารักกันแต่ไม่สามรถอยู่ด้วยกันได้ มันเป็นยังไง




เป็นกำลังใจให้คุน เภา มีความสุขมากๆๆ ในปีหน้าน๊าค่า

พี่ๆทุกคนด้วยนะค่า

>,,<

เจอกันตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้ .. เหนหน้าเค้ามาครึ่งชีวิตแล้ว คะ 55

เบื่อออแล้ว ววว 555

[SIZE="4"]เอาใจช่วยคุณเภาค่ะ
ของฝนนี่ไปเที่ยวแล้วเจอกันค่ะ

ตอนเจอกันก็ตลกดี เพราะคุณสามียิ้มแบบว่า
กว้างมากกกกกก ฝนเห็นก็งงๆ ว่ายิ้มให้ใครหว่า - -"

แล้วก็คิดว่าอีตานี่บ้าหรือเปล่า ยิ้มอยู่ได้
แล้วก็ตลกดีตรงที่เค้าพยายามหาคำพูดที่จะพูดกับเรา
แต่คงเป็นเพราะเค้าเป็นคนพูดน้อย เลยไม่รู้จะพูด
อะไร นอกจากคำว่า "คุณหอมจัง".. You smell nice
(เค้าคงได้กลิ่นน้ำหอมที่ฝนใส่น่ะ)
เพราะคำนี้ล่ะ เลยได้แต่งงานกัน (มั้งคะ) 55555

กรีดดดดส์ .... คุณฝนใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรค๊า......
อยากใช้มั่งอ่ะ

รู้จักกันด้วยความบ้าพลังของเค้าค่ะ
ตอนไพน์ทำงานอยู่ประเทศๆนึง เค้าเป็นลูกค้า vip อยู่ที่ร้านของพี่ที่ไพน์รู้จัก
มีอยู่วันนึง เค้าต้องการให้ทางร้านจัดงาน party ให้ที่บ้าน
พี่เจ้าของร้านเข้ามาที่ร้านไม่ได้ โทรมาบอกให้ไพน์เทคแคร์ลูกค้าคนนี้ให้ด้วย
แถมย้ำมา ลูกค้าคนนี้ vip อย่างแรงนะหนูไพน์ ห้ามขายหน้า
ช่วงบ่ายเค้าก็โทรมา เสนอให้ไพน์ไปคุยเรื่องงานที่บ้านเค้า แต่ไพน์ปฏิเสธ บอกเหตุผลว่า
จะสะดวกกว่าถ้าเค้าเข้ามาคุยรายละเอียดที่ร้าน แต่เค้าไม่ยอม บอกว่าเค้าเดินทางมาเหนื่อย
เค้าอยากอยู่บ้าน ไพน์ต้องไปหาเค้า .. ฟังแล้วก็เซ็ง เบื่อคนบ้าพลัง ..
แต่ไม่ว่ายังไงเค้าเป็นลูกค้า ลูกค้าคือพระเจ้า ไพน์เลยตกลงไปเจอเค้าที่บ้าน

เจอเค้าครั้งแรก ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้ เค้าดูเป็นกันเอง ไม่ได้บ้าพลังอย่างตอนโทรคุยกัน
เค้าเข้ามาจับไม้จับมือ พอไพน์ปล่อย เค้าก็เข้ามากอด ไพน์ก็เฮ๊ย .. มองเค้างงๆ
(มากไปนิดนึงมั๊ย ตกลงนี่เราเจอกันครั้งแรกใช่มั๊ย เรามาคุยเรื่องงานกันนะนี่ -"- )
เค้ายังไม่รู้ว่าไพน์เหวอไปแล้ว เค้ายังยิ้มแฉ่ง ช่วยไพน์ถอดเสื้อโค๊ท แล้วเค้าก็เข้ามากอดอีก
ด้วยความเคารพ อีตานี่เพี้ยนนิดๆรึเปล่า.. ไพน์เลยแขวะเค้าว่ามีวิธีทักทายที่อบอุ่นมากเป็นพิเศษ
เค้ายิ่งยิ้มกว้างมากกว่าเดิมแล้วทำท่าจะเข้ามากอดอีก ไพน์เลยรีบโบกมือห้าม บอกว่าพอแล้ว
อดใจไว้กอดอีกที ตอนฉันจะกลับดีมั๊ย

เราเข้าไปคุยกันที่ห้องรับแขก เค้าหาเครื่องดื่มมาให้ ไพน์บอกเค้าว่าไพน์ไม่ดื่มเครื่องดื่ม alcohol
เค้าบอกว่าที่บ้านเค้าไม่มีน้ำเปล่า (น้ำขวด) ไพน์เลยบอกเค้า เอาน้ำประปาก็ได้ ไพน์ไม่ถือ
เค้าบอกว่าห้องครัวอยู่อีกฝั่งนึงของบ้าน ดื่ม smirnoff ice แทนได้มั๊ย ... (O_O)
ไพน์เลยบอกเค้าว่ามีอะไรก็เอามาเหอะ ฉันอยู่ไม่นานหรอก เค้าก็ทำหน้าเศร้า หูลู่ หางตก
เดินออกไปเอาเครื่องดื่ม .. พอเค้ากลับมา ไพน์ก็ชม ภาพเขียนในห้องเค้าสวยดี
เค้ายิ้มๆแล้วบอก ถ้าเธอชอบ ฉันยกให้ Ohmigoshh .. ไพน์ละล่ำละลักปฏิเสธใหญ่เลย
แต่เค้าจัดการถอดรูปออกจากฝาผนังแล้ว .. ใจกว้างปานทะเลสาบแคสเปียน -*-
วันนั้นไพน์ยอมเสียมารยาทบอกเค้า ยังไงก็รับไว้ไม่ได้ แต่เค้าก็ยังพยายามยัดเยียดให้มา
จนทะเลาะกันเล็กๆ แค่เรื่องภาพเขียนเนี่ย .. แต่สุดท้ายไพน์ก็ชนะ ฮ่าๆๆๆ
เค้าชอบให้มากไปซะจนเดี๋ยวนี้ไพน์ต้องระวังคำพูด พยายามไม่ชมหรือบ่นว่าอยากได้อะไร
คือ .. ของใช้ทั่วๆไปอย่างน้ำหอม หรือเครื่องประดับอะไรที่เป็นของฝาก ไพน์รับได้
แต่อะไรที่แพงมากๆ ทำใจให้ยอมรับไม่ค่อยลงจริงๆนะ รู้สึกยังไงบอกไม่ถูก
ถ้าเกิดอยากได้อะไรที่เป็นของฟุ่มเฟือยไร้สาระ ไพน์จะแอบเก็บเงินซื้อเอง (กระเป๋า เป็นต้น)
ไม่บอกให้เค้ารู้ ไม่อยากให้เค้าเสียตังค์ แต่พอเค้าเห็นเค้าก็จะเคือง หาว่าเราดูถูกน้ำใจเค้า
ประหลาดดีเหมือนกัน แต่ไพน์ขี้เกรงใจอ่ะ ไม่อยากให้เค้ามาเสียเงินกับเรื่องไร้สาระของเรา -"-

ทุกวันนี้ก็มีความสุขดีค่ะ ติดอยู่เรื่องเดียว คือเรื่องแต่งงาน เราอยู่ด้วยกันเหมือนสามีภรรยา
แต่ไม่ได้แต่งงาน เค้าขอหลายรอบแล้ว .. ไพน์ยังไม่อยากแต่ง เราเคยเลิกกันครั้งนึงด้วย
เค้าทนไม่ได้ที่ไพน์ไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ .. ไพน์ก็อธิบายเค้าว่า ไม่ใช่ไพน์ไม่ให้ความสำคัญ
แต่... เอ่อ ... อาจจะจริง ไพน์ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องแต่งงานเท่าไหร่ (-__-)
กระดาษแผ่นเดียว .. ไพน์ไม่อยากได้ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน รักกัน ไพน์ว่ามันมีค่ากับไพน์มากกว่า
เลิกกันไปหนนึง เค้ากลับไปอยู่ฝรั่งเศส แต่อีกไม่กี่เดือนต่อมา เค้าก็กลับมา ... บอกว่าเค้าก็เข้าใจ
ตอนนี้ก็มีความสุขดีค่ะ .. (:

เจอกันที่วัด เพราะไปทำบุญคะ เรื่องมันยาววววววววววววว
UP ชิวิตอยู่ดีมีความสุขคะ

ยังไม่ได้บอกเลยอ่ะคุณนก ว่าเจอกันได้ไง

เรียนที่เดียวกันตอนมหาลัยค่ะ
ไม่มีไรกุ๊กกิ๊กอ่ะค่ะ เรื่อยๆมาเรียงๆ......
อีฝาชีเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย...คือ
ไม่เคอยเอาใจแบบเสมอต้นเสมอปลายอ่ะ
อยากได้อะไร ต้องขอเท่านั้น ไม่งั้นอด

เพื่อนนัดกินข้าวกะผู้ชายแล้วอายไม่กล้าไปกันสองต่อสอง(ตอนนั้นม.5)เลยชวนเพื่อนอีกคนไปด้วย ซึ่งคืนนั้นเราไปค้างบ้านเพื่อนคนนั้นพอดี เลยชวนกันเป็นทอดๆ อีตาผู้ชายอายเลยเอาเพื่อนมาเหมือนกัน แล้วไปไงมาไงก็ไม่รู้ ตอนนั่งโต๊ะคู่นั้นเขาก็คุยกันไป เพื่อนอีกคนที่มาด้วยเมาค้างเลยนั่งเงียบ ส่วนเรามีสติหน่อยเลยชวนเพื่อนเขา(ซึ่งปัจจุบันคือแฟนเรา)คุย รู้สึกว่าเป็นคนแปลกดี แอ๊บๆ ไม่ได้ประทับใจอะไรแต่อุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย เขาก็เสมอต้นเสมอปลาย ไม่ใช่คนที่รักที่สุดแต่เป็นคนที่อยู่ด้วยกันนานที่สุด ที่สำคัญมั่นใจมากๆๆๆๆๆๆว่าแฟนเราเป็นคนดี รู้สึกเหมือนอยู่กับพ่อทั้งที่อายุมากกว่าปีเดียว
ตอนนี้จบมา 2 ปีแล้วค่ะ ก็รู้จักกันมา 6-7 ปีแล้ว เป็นแฟนกันประมาณ 5 ปี
เบื่อเหมือนกันแต่ไม่มีที่ไป ก๊ากๆๆๆๆ

เจอกันมา 15 ปีแล้วคะ แต่งงานกันได้ 4 ปี เจอกันตั้งแต่เป็นนักเรียน ม.ปลาย เค้ามาตามจีบ วันแรกที่เจอกันก็คือวันเกิดของเราเนี่ยแหละ อยู่ดี ๆ ตาคนนี้ก็ขออนุญาตพ่อแม่เราเข้ามานั่งในบ้าน บอกว่ามาหาเรา แล้วก็ขอมอบของขวัญวันเกิดให้ เค้าห่อมาให้เองเป็นกระดาษสาแล้วก็ริบบิ้นผ้าสีขาว มานั่งไม่พูดไม่จา แล้วก็ถามว่า กินข้าวหรือยังครับ ก็เขิน ๆ แปลกๆ พอแกะของขวัญออกมาก็ตกใจเป็นกางเกงยีนส์ลีวายส์ หลังจากนั้นก็จะเจอเค้ามาดักเจอหน้าโรงเรียนเอาดอกกุหลาบหนูกำใส่มือมาให้ทุกวัน (แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วฮิฮิ) หนทางมันยาวไกลมาก ก็ผ่านอะไรมาเย๊อะ ทั้งสุขมากและทุกข์ก็มาก มันเป็นสัจธรรม เล่าถึงพรุ่งนี้ก็ไม่จบ ฟังพอเป็นน้ำจิ้มละกันคะ

[SIZE="4"]เจอกันมา 14 ปี แต่งงานกันมา 6 ปี เจอเพราะเพื่อนชวนไปเล่นน้ำสงกรานต์บ้านเพื่อน พอเราจะกลับไม่มีใครมาส่ง คุณฝาชีเลยอาสาขับรถมาส่งให้ หลังจากนั้นก้อเรื่องมันยาวค่ะ :p

เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอีกทีค่ะ
รู้จักกันมาสี่ปี นิสัยดีคงเดิม
ใจเย็น ขยัน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่
ไม่เที่ยวกลางคืนค่ะ
วันๆคิดกันแค่ไปทานข้าวที่ไหนดี
ร้านไหนใครบอกอร่อย ไกลแค่ไหนก็พาเราไปค่ะ
พาเราไปช็อปปิ้งทั่วราชอาณาจักร
ตอนนี้เราต้องแบ่งเวลาช็อปปิ้งไปดูนาฬิกาเป็นเพื่อนเค้า
เพราะเค้ากับเพื่อนๆชอบเล่นนาฬิกา
เราไปก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แพมโน่น แพมนี่
เราไม่รู้จักซักเรือน

ส่วนเราขี้เกียจ ขี้บ่น ปากคอเลาะร้าย ขี้งอน
แต่ตอนนี้เค้าไม่ง้อเราเหมือนเดิมค่ะ
เค้าบอกง้อบ่อยแล้วรี่เสียนิสัย 555
เรื่องแต่งงานคงอีกปีสองปีค่ะ ไม่รีบร้อน

ของหวานก็แปลกดีค่ะ..

เจอกันครั้งแรกที่งานประชาพิจารณ์ 3G ที่เชียงใหม่

(หวานเป็นคนไปร่วมงาน เค้าเป็นคนจัดงาน)

เค้าบอกว่า เห็นตอนเราขึ้นไปบนเวทีแล้ว ปิ๊งๆมากๆ

ก็เลยเดินตามมาขอนามบัตรตอนหวานเดินกลับจากไปห้องน้ำ

อื่ม.. แต่หวานก็ไม่ได้ให้ไป



วันต่อมา ก็เจอกันอีก..และมีเหตุบังเอิญ ทำให้ได้ไปทานข้าวด้วยกัน

จากนั้นเลยเริ่มรู้จักกัน...

และก็ได้ deal งานกัน ก็เลยมีเบอร์โทรศัพท์กันและกัน ก็เลยเริ่มๆคุยกันเรื่อยมา


ขณะนี้ ทุกๆวันเป็นวันดีๆ ที่มีความสุขมากๆค่ะ

เป็นเพื่อนกันที่มหาวิทยาลัยค่ะตั้งแต่ปีหนึ่งเลย เพื่อนไปเพื่อนมาเลยเป็นแฟนซะเลย อิอิ ตอนนี้แต่งงานมาสี่ปีแล้วค่ะ รวมๆระยะเวลาตั้งแต่แรกรู้จักก็ประมาณ 11 ปีได้แล้วค่ะ

อ่อ ลืมไป ประทับใจของคุณ nam fon มากค่ะ ที่มาทักว่าหอมจัง น่าร้ากกกกกกกกกอ่ะ เป็นเราคงเขินสลบไปเยย อิอิ

แต่ละคน น่าอิจฉาๆ ทั้งงั้นเลย

แต่มันทำให้เชื่อได้อย่างนึงว่า รักคนที่เค้ารักเราดีกว่า จิงป่ะคะ? :D

อ่านแล้ว เขินแทนจังเลย แต่ละคู่น่าร้ากกกกกก

อ่านของแต่ละท่านแระ แอบอมยิ้มตรอดเรยอ่ะคะ

ของคุณ ไพน์ น่ารักจังเลยครับ

ของคนอื่นก็น่ารักโชคดีจัง


หวังว่าจะโชคดีเข้าสักวัน !

กลัวจะเขิลล์กัน ซะก่อน ไม่เล่าดีกว่า ยาวมาก

ถ้าไม่ได้เพื่อนสนิท เป็นแม่สื่อให้ ก็คงไม่เจอ อ่ะน่ะ

อยู่กระทู้นี้แล้วมีความสุข อิอิ
เหมือนนั่งอ่านนิยายรัก romantic อยู่เลยง่ะ
แบบรวมเล่ม เรื่องสั้นของและคู่
คงน่ารักดีนะค่ะ
จะมาอ่านเรื่อยๆๆ เหอะๆ แบบว่าติดนิยาย
อิอิ

อิอิ คิดไม่ผิดเลย ที่ตั้งกระทู้นี้
อ่านแล้วมัน ยิ้มเล็กๆ แบบมีความสุขจัง

ซักวันเราคงจะเจอบ้างงง ..

ตอนนี้ อยู่ในสถานการณ์
รักเค้าแต่เค้าไม่รัก ไม่รักเค้าแต่เค้ารัก
คำว่า รักคนที่เค้ารักเราดีกว่า ตอนนี้ ยังใช้ไม่ได้สำหรับเราอะ
- - ''
เฉยๆ ปล่อยไปเรื่อยๆก่อนดีกว่าเนอะ ตอนนี้

มานั่งอ่านเรื่องน่ารักๆของคนอื่น แล้วยิ้ม ฝันกลางวันดีก่า

:)

^

อันนี้ พรุ่งนี้จะไปวัดพอดี
ขอให้เจอมั่งเถอะ 555

อืม...แอบมาเก็บรายละเอียดคะ.....

และหวังว่าซักวันเราจะเจอบ้าง....5555

มาแอบอ่าน จั๊กกะจี้หัวใจดี อิ๊ อิ๊ ^ ^

คบกับคุณแฟนมา 4 ปีค่ะ:Dอาจจะแต่งประมาณปีหน้าค่ะ

เจอกันครั้งแรกตอนที่ แฟนมาเคลียร์ปัญหาหัวใจเป็นเพื่อน เพื่อนสนิทค่ะ คือ เพื่อนเค้ากำลังมีปัญหากับแฟน (เป็นพี่ที่ทำงานกับเราเอง ซึ่งเค้ากำลังเริ่มคบกับพี่อีกคน ที่ทำงานด้วยกัน สมมุติว่าพี่สาวคนนี้ เค้าชื่อ พี่ เอ นะคะ)

พอดีตอนที่แฟนเราเค้ามาถึง เรากำลัง จะpresentงาน ก่อนจะเริ่ม เราเดินผ่านพี่ เอ เค้าเลยแนะนำ นี่เพื่อนพี่นะ (แนะนำแฟนเค้า และแฟนเรา) เราก็สวัสดีค่ะ (ยกมือไหว้ ยิ้มตามมารยาท) แล้วก็ไปพรีเซนต์งาน

แฟนเรา เค้าก็ แอบมายืนดู หลบมุมอยู่(แฟนเป็นคนขี้เขินค่ะ) เราก็ไม่ได้รู้ตัวค่ะ คือกำลัง โฟกัสจัด

หลังจากนั้นแป๊บนึง แฟนเราเค้าก็รวบรวมความกล้า (แฟนเป็นคนขี้อายมากค่ะ)ไปบอกพี่เอ ว่า เอ่อ ชอบเรานะ ถ้าไม่รังเกียจ และถ้าเรายังไม่ได้คบใคร เค้าอยากคุยด้วยจะได้มั๊ย

เพื่อนๆอาจงงนะคะ ว่าทำไมแฟนเราถึง เปิดเกมบุก ขนาดนี้ เราก็งงค่ะ ตั้งตัวไม่ทัน :rolleyes:(พอตอนคบกันแฟนเล่าให้ฟังว่า ปิ๊งมาก ชอบมากตั้งแต่ตอนเดินมาสวัสดี พอไปยืนดูก็ยิ่งปิ๊ง เราเลยถามว่า อะไรมันจะขนาดนั้น แฟนเลยบอก ตอนเด็กๆเค้า ขี้นเครื่องบิน สายการบินเกาหลี เค้าประทับใจแอร์เกาหลีคนนึง มันฝังใจเค้า บวกกับเราดูใจดี friendlyน่าจะเข้ากันได้ดี เค้าก็โสดมาสองปีแล้ว หลังจากโดนแฟนที่คบกันมา9ปีนอกใจ ตอนที่เค้าไปเรียนโท ก็ยังไม่เคยจีบใคร เราแบบ โดนใจเค้ามาก ก็เลยต้อง บุกค่ะ ตามยุทธวิธี สามก๊ก ไม่งั้นเดี๋ยววืด 55)

ตอนมานั่งคุยกับเรา ก็ฮามากค่ะ หน้าแฟน ซึ่งปกติเป็นสีชมพูอยู่แล้ว เป็นสีแดงค่ะ หูแดง น่าสงสารมาก ม้วนต้วนไปมา ขำดีค่ะ

นึกถึงทีไร ก็ถือเป็นส่วนนึงในความน่ารักของแฟนนะคะ ส่วนที่น่าเตะก็มีบ้างเล็กๆน้อยๆ ตามประสาค่ะ ถ้ามีเพื่อนๆคนไหนมาตั้งกระทู้เรื่อง ความน่าเตะ ของแฟน ไว้จะมาแชร์ให้ฟังค่ะ อิอิ

ทำไมมีแต่หวานๆอ่า อิจฉาอย่างแรง
รู้จักกะคุณชายมา 5 ปี ตั้งแต่เอ๊ะยังไม่เลิกกะแฟนคนเก่า
พอเลิกกันก้อเลยยึดคุณชายเป็นผู้ฟังเราเล่าความเศร้า (ใครเคยอกหักจำได้มั้ยคะ ว่าเราจะเล่าซ้ำไปซ้ำมาทุกวันอ่ะค่ะ)
จนตอนหลังคุณชายเลยมาขอคบด้วย ก้อคบกันมา 4 ปี
ตอนแรกๆอะไรๆก้อหวานค่ะ คุยกันงุ้งงิ้งทั้งวัน มารับที่บ้านไปโน่นไปนี่ เห็นเรามองอะไรเวลาช้อปปิ้ง วันรุ่งขึ้นมี surprise น่ารักมากๆ
หลังๆนี่เริ่มออกแนวต่างคนต่างอยู่ วันนึงถ้าเอ๊ะมีหนังสือ คุณชายมีคอมกะเน็ต สามารถไม่คุยกันได้ทั้งวันอ่ะค่ะ ต่างคนต่างอยู่ในโลกส่วนตัวแต่ห้องเดียวกัน
แต่ก้อดีค่ะ ชีวิตมีความสุขดี คุณชายยังเอาใจใส่เราเหมือนเดิม อย่างเอ๊ะจะไม่สบายบ่อยอ่ะค่ะ ถ้าอยู่กันเงียบๆแล้วเอ๊ะไอหรือมีน้ำมูกนี่เค้าอยู่ดีๆก้อยื่นยามาให้เลย เหมือนคอยฟังเราตลอดอ่ะค่ะ อันนี้ชอบมากๆ

น้องสาวตัวเล็กๆแอบไปปลื้มเค้า ตอนนั้นน้องอยู่ม.2 เค้าเพิ่งเรียนจบเริ่มๆทำงาน

เราก็ฮึ่ม!!นายเป็นใครเนี่ยจะมาหลอกน้องฉันรึเปล่า ก็เลยคุยกัน (แต่เค้าว่าก็ไม่ได้คิดอะไรกับน้องเรา น้องก็มาบอกว่าหนูปลื้มคนเก่งเฉยๆพี่เค้าเก่งดี)

แต่ไหงคุยไปคุยมาติดกับดักเค้าซะงั้น


ตอนนี้เด็กๆที่บ้านอยากรู้อะไรอยากทำอะไรก็พี่คนนี้หละ กลายเป็นที่รักของทั้งบ้านไปเลย

ตอนนี้คบกันมีความสุขดี ครอบครัวทั้ง 2 ฝ่ายก็โอเค

ทำอะไรไม่เคยว่าถ้าเป็นความสุขของเราถ้าไม่ใช่เรื่องผิดและเสียหาย(แต่แอบแนะนำ)โดยเฉพาะเรื่องช้อปปิ้ง อันนี้ตามใจมากๆ อิอิ

อิจฉาจัง ของเราไม่โรแมนติกเหมือนคู่อื่นเลยแฮะ ... คือพ่อแม่เป็นเพื่อนกันค่ะ แต่ตอนเด็ก ๆไม่เคยเจอกันนะ มาเจอกันตอนโต พูดง่าย ๆพ่อแม่จับมาเจอกันค่ะ คบกันไม่ถึงปีก็แต่งละ นี่แต่งมาได้ 9 เดือนแล้วค่ะ ก็แฮปปี้ ดีพร้อมอยู่ค่ะ (ไม่โรแม้นนนเลยจริง ๆ เฮ้อออ)

เมื่อ พ.ย. ปลายปีที่แล้ว พี่ชายชวนเอสไปประชุมบริษัท ที่ศูนย์บ่มเพาะนักธุรกิจของ ม.เกษตร
ซึ่งพี่ชายเป็นที่ปรึกษาอยู่ ก็ได้เจอกับคุณแฟน เพราะเป็นบริษัทของเค้าน่ะค่ะ
วันแรกที่เจอกันก็แอบอิจฉาเค้า ที่มีบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว เพราะเค้าอายุมากกว่าเอสเพียง 6 เดือน (เดือนนี้เพิ่งจะ 26 ปี)
แล้วจากนั้นมา เวลาพี่ชายไปประชุมที่บริษัทของเค้า จะมีเอสไปด้วยเกือบทุกครั้งเลยค่ะ
และเอสกับคุณแฟนก็มีโอกาสได้โทรคุยกัน ก็เลยคุยกันมาเรื่อยๆ ทุกๆ วัน จนเป็นแฟนกันซะเลย
เดือนหน้าก็ครบรอบ 1 ปีค่ะ และ ประมาณปี 53 ก็จะแต่งงานค๊า :)

รู้จักกันเมื่อ 8 ปีที่แล้วตอนจบใหม่ๆ ได้ไปร้องเพลงที่ผับหนึ่ง คุณฝาชีเป็นเพื่อนกับน้องชายเจ้าของร้าน

วันแรกที่เจอกัน เค้าบอกว่าเหมือนร้านมืดไปหมด แล้วเห็นแจนสว่างอยู่คนเดียวในเดรสยาวสีทอง

(บับว่า ไปงานเลี้ยงเลยมาทั้งชุดนั้น - ทุกวันนี้ยังเก็บชุดนั้นเป็นที่ระลึก)

กรี๊ดสส์ เล่าไปเขินไป ตอนนี้เราก็แต่งงานกันมาสี่ปีกว่าแล้วค่ะ

ขอจบก่อนเรื่องจะยาวไปมากกว่านี้ ^^

นานแล้วค่ะ ตั้งแต่ตอนอยู่ มัธยมค่ะ คนปัจจุบันนี่ล่ะ
เจอกันจาก hi5 แต่ไม่เชิงคนแปลกหน้านะคะ
เขาเป็น เพื่อนกับรุ่นน้อง (รุ่นน้องคนนี้ เคยเรียนที่เดียวกับ เราอ่ะค่ะ)
พอดีคุยกันใน hi5 แล้วเห็น เป็นเพื่อน รุ่นน้องก็เลยคิดว่า คงโอเคมั้งคะ ที่จะเจอกัน

ก็เลยเจอกัน เริ่มพูดคุยกัน ดูใจกัน
สุดท้ายก็เลยคบกันค่า

[SIZE="5"]
ก็เขิลและแอบดีใจค่ะ ที่เค้าชม
แต่คิดว่าเค้าคงอยากจะหาเรื่องคุย
และทำความรู้จักกับฝนซะมากกว่า
เลยหาประเด็นขึ้นมาคุย :p

น้ำหอมที่ใช้ในวันนั้นเป็นขวดเล็กๆ กลมๆ
สีเขียวๆ ตอนนี้ไม่ได้ใช้แล้วค่ะ
จำยี่ห้อก็ไม่ได้ ต้องไปเห็นอีกทีน่ะค่ะ

อีกอย่างตอนนี้เปลี่ยนกลิ่นแล้ว เพราะคุณพ่อบ้าน
เค้าไปไหนก็มักจะซื้อน้ำหอมมาฝาก
ประมาณว่าชอบกลิ่นไหนก็ซื้อมาให้ใช้น่ะค่ะ
ตอนนี้เลยเหมือนกับว่าสะสมไปในตัว เยอะจน
ฉีดแทบไม่ทัน :D


ปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้ว ฝนขอให้ทุกๆ คนมีความสุข
มากๆ ถ้าใครที่ยังไม่ได้เจอเนื้อคู่ก็ขอให้เจอ
ในเร็ววันนะคะ ส่วนใครที่มีอยู่แล้วก็ขอให้รักกัน
ยืนนานตลอดไปค่ะ :)

[SIZE="5"]ว้าวววว หวานมากกกกค้าคุณแจน
เหมือนคุณแจนสว่างอยู่คนเดียว อิอิ
อ่านไป ยิ้มไปค้า มีความสุขมากๆ นะคะ ;)

ชอบกระทู้นี้มากๆๆๆ โรแมนซ์สุดๆๆๆ
อ่านไปอมยิ้มไป อมยิ้มไปแล้วอ่านไป

แต่...สงสัยคู่ของหยกคงยังไม่เกิด 555+
เลยยังไม่มีเรื่องโรแมนซ์ๆ แบบนี้มาเล่าให้เพื่อนๆฟังบ้างอ่ะค่ะ
งืดๆๆๆ อิจฉาคนที่มีคู่จัง ... T_T

อิจฉาเพื่อนๆ จัง เรายังหาไม่เจอเล้ย
สงสัยไม่มีอารายดี เฮ้อออ
ในนี้เค้ามีบริการจัดหาคู่ไหมเนี่ย

เจอกันตอนเรียน ม. 1 สามีโคตร ขี้แกล้ง แกล้งทุกคน ทุกวันนี้ ก็แกล้งอยู่

เพิ่มนิสัย ชอบแกล้งลูก แทนเราแล้ว

เป็นแฟนกันตอน ม.4 อายุ 16 ปี ว้าววววววว

[SIZE="5"]อ่านไป ยิ้มไป มีความสุข:D

เจอกะแฟนตอนไปทำงานที่มาเลเซีย ไปทำงานแปดเดือนได้แฟนกลับมา 1 คน มีแต่คนอื้ง คิคิ
เจอกะเค้าตอนไปทำกิจกรรมของแผนก หัวหน้าเรียกเราให้ถามคำถาม
เค้านั่งอยู่ด้านหลังห้อง เรานั่งอยู่ด้านหน้าห้อง
เค้าบอกว่าปิ๊งเราจากด้านหลังหรือก้นนั่นเอง - -'
แต่เรานี่จำเค้าไม่ได้เลยว่ามีคนๆนี้อยู่ในงานด้วยเหรอ อิอิ
ช่วงนั้นเล็งแต่คนจีนคะ เพราะคนจีนที่นั่นไม่ขาวซีด ชอบๆ
แต่ตานี่อินเดีย ดำปี๋เลย
จนเราต้องเข้างานกะบ่าย เลิกห้าทุ่ม แฟนทำงานกะกลางคืน
เพื่อนเราก็ฝากเค้าให้ไปส่งเรา เพื่อนย้ำมากๆ คนนี้คนดีๆ
เหอๆ เห็นหน้าล่ะ เนี่ยหรอคนดี แบบว่าดำมากกกก หน้าดุ ตัวสูงใหญ่ สูงเกือบ 190ซม. แน่ะ
จนวันสุดท้ายที่เราต้องเข้ากะบ่าย เค้าก็ขอเบอร์เรา เราก็ให้ไปตามมารยาท
ล่ะก็คบเพราะเค้ามีรถ หุๆ ;p อยู่นู่น ถ้าไม่มีรถก็ลำบากอ้ะ ไปไหนมาไหนแท็กซี่อย่างเดียว
อีกอย่าง ได้ฝึกภาษาด้วย สำเนียงเค้าดีกว่าพวกมาเลย์หรือจีน
ก็คบกันมาเรื่อยๆ มีความสุขดี เทคแคร์ดี นี่แหละ "รักคนที่เค้ารักเราดีกว่า" เพิ่งจะเห็นด้วยกับคำนี้ก็อีตอนนี้แหละ
..........
..........
จนเราต้องกลับมาไทยแล้ว ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะยืนยาวไปได้แค่ไหน
ได้แค่เมสเสจหากัน โทรคุยกันไม่บ่อย เงินไม่พอใช้ซักกะเดือน เพราะภาระเค้าเยอะ
เราก็ไปทำงานที่นู่นไม่ได้แล้ว พ่อกับแม่ไม่อยากให้ไป
เคยตื๊อๆให้เค้ามาทำงานที่นี่ เค้าก็มาไม่ได้ เป็นห่วงแม่เค้า ก็บอกให้เค้าพาแม่มาด้วยนะ
แต่คิดๆไปก็สงสารแม่เค้าเหมือนกัน ถ้ามานี่คงต้องปรับตัวเยอะเลย ภาษาล่ะสำคัญสุด
คนแก่น่าจะปรับตัวยากกว่า เราไปนู่นเรายังอยู่ไม่ค่อยจะได้เลย เห้อออออออ เรื่องเยอะจิง
ก็ได้แต่รอ.....

เจอแฟนครั้งแรกที่ใต้หอตอนปี3
ตอนนั้นมีคนจีบๆอยู่และเบื่อๆ ไม่คิดมีแฟน ส่วนเพื่อนสาวเพิ่งอกหัก เราก็มีเพื่อนชายซึ่งเขามีเพื่อนที่ไม่มีแฟนมา 2 ปี
เลยนัดให้มาเจอกันแต่วันนั้นเพื่อนสาวไม่ว่าง
เราก็เลยไปคนเดียว กับเพื่อนชายเราที่พาเพื่อนมาอีก 3 คน(มีแฟนเราคนปัจจุบันอยู่ด้วย)
สภาพเจอครั้งแรกคือ เพื่อนรออยู่ 2 ชม เพราัะเราเต้นแอโรบิค กลับถึงหอเหงื่อโทรมกายและตัวเหม็น
แต่เราไม่สนใจเพราะไม่รู้จักอีก 3 คนที่มากับเพื่อนชาย(เพื่อนชายไม่ใช่แฟนนะ)
แล้วไปกินข้าวที่ worldtrade เรายังไม่ชอบขี้หน้าแฟนเราเพราะดูหยิ่ง ขับรถโหลดซิ่ง
แต่เพื่อนชายบอกว่าคนนี้ที่จะแนะนำให้เพื่อนสาวเรารู้จัก และเขานิสัยดี
เราก็ยังไม่ชอบขี้หน้าแถมมาท้าเราเล่นเกมแข่งรถและดูถูกว่าผู้หญิงเล่นไม่เก่งหรอก
เลยเล่นแข่งกับเขาจนส้นสูงหัก ตอนกลับต้องเขย่งเท้าตลอด คิดว่าคงไม่มีใครเห็น
อีกอาทิตย์ต่อมาอีตาคนนี้ขอเบอร์เรากับเพื่อนชายโทรมาจีบ บอกประทับใจที่ส้นสูงหักก็เดินต่อไปได้
ตอนแรกๆ date กัน นั่งรถโหลด ซิ่ง ฟิล์มดำมืด กลัวเหมือนกัน พกคัตเตอร์เป็นอาวุธ กลัวเป็นพวกเสือผู้หญิง
แต่คบมา 6 เดือน เค้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มือไวเลยจนเราเป็นฝ่ายรำคาญ จับมือเขาก่อนเลย
ก็เลยต้องเป็นแฟนอีตาคนนี้ มา 11 ปีแล้วค่ะ จะเป็นแม่สื่อ แต่แม่สื่อเอาซะเอง อิ อิ
ส่วนเพื่อนชายเรามาเห็นเพื่อนสาวเราก็จีบเพื่อนสาวเราแทนซะงั้น

คุณNAMFON หวานนนนนนนมาก คิดภาพตามแล้วคงน่ารักมากเลยหงะ

เค้าว่ากันว่าคนแก่ชอบรำลึกความหลัง...จริงป่ะ...ก็เราแก่จริงนี่นา ขอเล่าบ้างละกัน....:D
เจอกันเมื่อ 1994 อีก 2 วันจะครบ 15 ปีแล้ว
เราอยู่New Hampshire แต่มาเรียนที่ Boston เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอยู่กันที่ Atlanta (เทียบแล้วเหมือนอยู่เชียงรายกะปัตตานีมาเจอกัน) นัดกันจะมาเที่ยวแล้วแวะมาหาเราที่ Boston อายุน้อยกว่าเรา 2 ปี ก็คุยกันเที่ยวไปคุยไป ทำไม๊ ทำไม..คุยกันถูกคออย่างนี้ เป็นทริปที่มีความสุขมาก.จากกันก็คิดถึง..กลุ่มเพื่อนๆติดใจก็นัดมาเจอกันอีกคราวนี้ได้เรื่องเลย..งานเข้า..
เราเรียนจบก่อน กลับมาทำงานที่เมืองไทยก็เหงา..เศร้า..มีความรัก พ่อแม่สงสัยทำไมเราคุยโทรศัพท์ทางไกลวันละ 8-9 หน แฟนเสียค่าโทรศัพท์หลายหมื่นบาทต่อเดือน บังเอิ้ญ..บังเอิญ..เขากลับมาซัมเมอร์ พ่อเราถูกชะตา พ่อสงสารด้วยล่ะ เลยให้เราไปเรียนต่อกะแฟนอีก 1 ปี (กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆได้เลือดตาแทบกระเด็น) เราโชคดีว่าเส้นสมองมาหยักเยอะตอนโต ผลการเรียนที่โน้นดีมาก พ่อเลยยอมให้ไปเรียนอีกเมเจอร์นึง ดูใจกันอีก กลับมาทำงานหัวปักหัวปำอยู่หลายปี พ่อให้แต่งงาน เราบอกว่าแฟนยังไม่พร้อม พ่อเราพูดมาว่า "มีเท่าไรถึงเรียกว่าพร้อม 1 พัน 1 แสน หรือ 10 ล้าน ป๊าไม่ขายลูกกิน" แปลว่าพ่อเราไม่เรียกสินสอดแยะนั้นเอง:mrgreen:
ตอนนี้ ลูกสาว 2 คน ไม่สวีทเท่าเก่าเล้ย ตอนเป็นแฟนปีแรกซื้อ Cartier Santos ให้พอแต่งงานเริ่มลด..ลง ลด..ลง..ล่าสุด Baby Shock อ้างว่าอยากให้เมียแต่งแบบเด็กๆๆ :confused:

เจอกันตั้งแต่ สอบเทียบ ม.ปลาย แต่เค๊าอยู่คนละ โรงเรียน เดินผ่านไป เเว๊บ ๆ หลังจากนั้น 4 ปีเจอกันที่ มหาลัยเพื่อนค่ะ เดินผ่านกันอีกยังบอกเพื่อนเลย เฮ๊ย ตานี่เรียนที่นี่หรอเนี้ย หลังจากนั้นผ่านไปอีก 5 ปีเจอกันที่ บริษัทเดียวกับเพื่อน ค่ะที่นี้ ก็ถึงเวลาแนะนำ กันซักที่ เดินผ่านมากันหลายปีไม่เคยทัก ไม่เคยสนใจกัน แบบว่าสงสัยตอนเรียนหน้าตาคงไม่ เฝ่ยมั๊ง อิอิ พอเริ่มรู้จักชื่อเราก็ทักเค๊าว่า เคยสอบเทียบ รร. เราช่ายป่ะเค๊ายังตกใจเลยว่าจำได้ไงทั้ง ๆที่ เค๊าไม่เคยจำหน้าเล้ย หุหุ หลังจากนั้นก็เริ่มคบกัน จนถึง ปัจจุบัน ไม่รวมเจอกันตอนเรียน ก็ 5 ปี 11 เดือน แล้วค่ะ

โอ้วถ้า นับตั้งแต่เจอกันตั้งแต่เเรก ก็ 14 ปีแร้ว ซิเนี้ยแว๊ก นานจัง

so cute ka

^_________^

love this thread jung loei

อุแม่เจ้า คุณรี่คะ นี่มันแฟนตัวอย่างเลยนะคะนี่ เป็นแบบอุดมคติมากๆ
สมัยนี้ยังมีเหลือป่าวเนี่ย ท่าจะหายากน่าดู จะลงประกาศจับในห้อง Hi-end ได้ไหมคะเนี่ย อิๆ

กาทู้นี้ ขอผ่านเรยงับ เพราะยังมะมีหวานใจกะเขาเยย ขนาดจาจีบยางมะมี งับๆๆๆๆๆ;)

อ่านกระทู้นี้ แล้ว อยากมีหวานใจกับเค้าซักกะคน

แต่ละคู่น่ารักทั้งนั้นเลย

แบบนี้ต้องเรียกว่า พรหมลิขิต ละมั่ง

ของนิ อ่ะค่ะ

ปัจจุบันอายุ 30 นะค่ะ แฟนอายุเท่ากัน

เจอกันทาง อินเตอร์เนท ค่ะ

แชท ออนไลน์ ผ่าน ICQ รุ่นแรกๆ เลยยยยย ปี 2540-2541 ประมาณนี้ค่ะ

ปล. number icq น่าจะประมาณ หมื่นกว่าๆ ตอนนี้ ไม่รู้ เท่าไหร่แล้ว อ่ะ

คุยกันทาง icq ประมาณ 3 เดือน ก็นัดเจอกัน ค่ะ เค้าก็ มาหา เราอ่ะ แต่บอกเราว่า มาหา เพื่อน แถวนี้ (พอดีมีเพื่อน อยู่ใกล้บ้านเรา)

ก็เรียบร้อยค่ะ แต่งงานปี 2545 (หุหุ) รอคุณเธอ บวช เราก็ เบียด เรียบร้อย และก็อยู่มาจนถึง ทุกวันนี้ค่ะ

เรื่องก็เป็นฉะนี้แล.....

+++++++