[SIZE="5"]อย่าช่างหัวมัน

อย่าบิ่นบ้า มัวแต่อ้าง ช่างหัวมัน

ถ้าเรื่องนั้น เกี่ยวกับเพื่อน มนุษย์หนา

ต้องเอื้อเฟื้อ ปฏิบัติ เต็มอัตรา

โดยถือว่า เป็นเพื่อน เกิด - แก่เจ็บตาย


การช่วยเหลือ เหมือนช่วย ตัวเราเอง

เมื่อจิตเพ่ง- เล็งช่วย ทวยสหาย

ย่อมลดความ เห็นแก่ตัว ลงมากมาย

ทุกทุกราย อย่าเขวี้ยวขว้าง ช่างหัวมัน


เห็นแก่ตัว บางเบา ลงเท่าไร

ยิ่งเข้าใกล้ พระนิพพาน เห็นปานนั้น

รอดตัวได้ เพราะไม่มัว ช่างหัวมัน

จงพากัน ใคร่ครวญ ถ้วนทุกคน ฯ

[SIZE="4"]ขอพวกเราทั้งหลายจำไว้เถิด
ว่าการเกิดนี้ลำบากยากนักหนา
ครั้นคนเราได้กำเนิดเกิดขึ้นมา
ก็กลับพากันถึงซึ่งความตาย

(หลวงวิจิตรวาทการ)


ต้องเวียนเกิดเวียนตายตามบุญบาป
เมื่อไรทราบธรรมแท้ไม่แปรผัน
ไม่ต้องเกิดไม่ต้องตายสบายครัน
มีเท่านั้นใครหาพบจบกันเอย

(ท่านพุทธทาสภิกขุ)


กายนี้ท่านเปรียบดั่งท่อนไม้
ครั้นดับไปสมมติว่าเป็นผี
เครื่องเปื่อยเน่าสะสมถมปฐพี
เหมือนกันทั้งผู้ดีและเข็ญใจ

(เจ้าพระยาคลัง หน)


อันรูปรสกลิ่นเสียงนั้นเพียงหลอก
ไม่จริงดอกอวิชชาพาให้หลง
อย่าลืมนะร่างกายไม่เที่ยงตรง
ไม่ยืนยงทรงอยู่คู่ฟ้าเอย

(จากหนังสือเก่าโบราณ)


กลางทะเลอวกาศที่เวิ้งว้าง
สรรพสิ่งได้ถูกสร้างแปลงไว้
จากดินน้ำลมและไฟ
ก่อเกิดเป็นสิ่งใหม่เรื่อยมา

เมื่อถึงคราวแตกดับ
สรรพสิ่งก็หมุนกลับไปหา
ธรรมชาติเดิมแท้นั้นอีกครา
เวียนกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น

(สมภาร พรหมทา)