เรื่องมีอยู่ว่า พี่ชิตแกเป็นคนใจดำครับชอบยิงนกตกปลาไปเรื่อย
แต่ที่หนักก็คงเป็นเนื้อหมา แกกินแหลกครับแต่

แม่แกบอกมันบาปนะลูก(ไม่สนโว้ย)

เมื่อราว 15 ปีก่อนมีเหตุการณ์ที่ทำให้แกเปลี่ยนไป ครั้งนั้นมีหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง
ครับมันมักวิ่งไปหาของกินแถวๆบ้านแกบ่อย

เพราะบ้านแกติดตลาด พี่แกกินหมาอยู่บ่อยๆแต่ กรณีหมาขี้เรื้อนแกบอก " กูกินไม่ลงว่ะ "

แกทำอย่างเดียวคือไล่ฆ่า แต่มันรอดใด้ทุกครั้ง(สงสัยมีของ)มันไปหาของกินทีบางทีก็ใด้บางทีก็ไม่ใด้

คราว นั้นเนื้อแห้งที่แกตากใว้หายไป พอมองไปก็เห็นแม่หมาขี้เรื้อนวิ่งหลุนๆไป
แกเดือดทันทีครับวิ่งตามไป คราวนี้ทันครับเพราะหมาขี้เรื้อนวิ่งช้ามาก

แก ทุบไปทีเดียวหมานั่นล้มลงชักทันที(แกบอกว่าหากตีตรงจุดแค่ไม้บรรทัดก็ตาย)
แกทิ้งใว้ตรงนั้นไม่อยากจับแต่จะทำกินตรงนั้นกลับบ้านไปเตรียมของ

( แค้นจัดอยากกินหมาขี้เรื้อน)ให้ผมเฝ้าไว้(ยังเด็กอายุแค่ 12)
ผม ก็มัวแต่เก็บตะขบจนลืมดู(ในใจอยากให้มันรีบไปจะได้ไม่ตาย)
มันไปจริงครับหายวับไปพี่ชิตแกโกรธมากคงอยากเตะผมเต็มแก่
แต่ลุงผมแกเป็นนักเลงใหญ่และเป็นคนสอนวิธีฆ่าหมาให้
ก็ต้องวิ่งตามอย่างเดียวพร้อมบ่น " ทำไมมันไม่ตายวะ "

พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงหมาเห่า

แกตามทันทีพอไปถึง ภาพที่เห็น
หมาขี้เรื้อนกำลังจะตายมันมีลูกที่ต้องเลี้ยง 5 ตัวครับวัยกำลังหย่านมบางตัวยังกินนมอยู่ บางตัว
ก็วิ่งไปคาบเนื้อที่แม่หมาขี้เรื้อนคาบไปฝาก(เห็นกับตา)
ที่มันยังไม่ยอมตายเพราะต้องกลับไปให้นมลูกแม้น้ำนมแห้งกรังเอาอาหารไปให้ลูกมัน

เรียกลูกๆเพื่อให้นมให้อาหารเป็นครั้งสุดท้ายแม่หมาพยายามอย่างดีที่สุด

มันมองผมกับพี่ชิตอย่างขอร้อง ขอให้มันให้นมลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย( T T)

ไม่อยากเชื่อนั่นคือน้ำตาของหมาขี้เรื้อน มันแค่ต้องการให้นมลูกก่อนตาย พี่ชิตไม้หล่นลงกับพื้น

เดินเข้าไปดูแม่หมานั่น ในยามนั้นสิ่งที่แกเห็นไม่ใช่หมาขี้เรื้อน แต่แกเห็นแม่ที่ยิ่งใหญ่ที่ทนเจ็บกลับ
ไปหาลูกแกไม่พูดอะไรทุกอย่างจุกอยู่ที่ลำคอสายตาอ่อนโยนลง

ลูกหมาตัวหนึ่งวิ่งไปหาแกกระดิกหางให้แกอุ้มลูกหมาขึ้นพร้อมพูดว่า " ขอโทษ " พูดได้แค่นั้นแม่หมาก็ตาย
เราช่วยกันฝังแม่หมา

แกรับเลี้ยงหมานั่นไว้ ทั้ง 5 ตัวตั้งแต่นั้นแกกลายเป็นคนใจดีไม่ไล่ยิงนกยิงหมายิงแมวอีกแกบอก
" มันอาจมีลูกรออยู่ก็ใด้ "
เมื่อ 12 สิงหา 2 ปีที่แล้วแกเอามะลิร้อยเป็นพวงไปให้แม่ทั้งๆที่ไม่เคยทำ พูดกับแม่ว่า

" แม่ตอนผมอายุ 16 แม่สอนผมยังไงนะสอนอีกหนใด้ไหมครับ "

แม่แกน้ำตาคลอพูดไม่ออก

ไม่อยากเชื่อแม่หมาขี้เรื้อนตายไป 1 ตัว กลับทำให้คนใจดำอย่างแกเปลี่ยนไปขนาดนี้

ขอบคุณ FW เมล์

จะร้องไห้ หงะ

น่าสงสารน้องหมาจัง

เฮ้อ

เมื่อคืนขับรถเหยียบหอยทากตัวใหญ่มากอะคับ ยังช้อค ไม่หายเหมือนกัน


สงสัยต้องไปทำบุญให้ดีกว่าอะคับ

ซาบซึ้งใจมักมักค่ะ

พระคุณแม่ยิ่งใหญ่จริง

โอ๊ย จะร้องไห้ง่ะ คล้ายๆ กับเรื่องลูกลิงที่เราเคยลงเลย อ่านเรื่องเเบบนี้ทีไรน้ำตาคลอทู้กที

อ่านแล้วจุกที่คอหอย เกลียดคนทำร้ายหมา ไม่รู้ทำลงได้ยังไง มองตาหมาแล้วยังทำได้ไม่น่าจะเรียกว่าคน แต่อ่านแล้วนึกถึงกรณีคุณ พงเทพ กระโดนชำนาญ ที่ฆ่าลิงหรือไงเนี่ยอ่ะค่ะ น่าสงสาร แต่อย่างน้อย ถ้าเป็นเรื่องจริง หมาตัวนั้นก็ได้ช่วยชีวิตหมาตัวอื่น (ที่ไม่ต้องโดนคนคนนี้ทำร้ายอีก) และได้เปลี่ยนชีวิตเค้าให้อ่อนโยนขึ้น

น้ำตาซึมมม

เศร้าค่ะ

แต่ลึกๆแล้วดีใจนะคะที่การตายของแม่หมาตัวนั้นไม่เสียเปล่า

สามารถเปลี่ยนคนๆนึงให้กลับมาเป็นคนดีได้


คิดถึงน้องโกลเด้นจัง T__T

ซึ้ง มากๆเลยอ่ะ อ่านแล้วน้ำตาแทบไหล

ซึ้งค่ะ ....ดีใจ ที่เค้าได้คิดและกลับใจได้เพราะหมา..สงสารแม่หมาจัง

รู้สึกอย่างเดียวกันเลยค่ะ...

ด้วยคนค่ะ

อ่านแล้วน้ำตาซึม ความรักของแม่ยิ่งใหญ่จริงๆ

เป็นบทความที่ดีจังเลยค่ะ

เศร้ามากค่ะ
อ่านไปนึกภาพตาม ความเป็นแม่นี่ยิ่งใหญ่จิงๆ เพื่อลูก ทำได้ทุกอย่าง
คนฆ่าสัตว์นี่ทำไปได้
แค่ตบยุงกะมดเล็กๆ เรายังรู้สึกผิดเลย แต่ก็ต้องทำ เพราะว่าไม่งั้นจะมากัดลูกๆเรา เหอะๆๆ