คนที่เรา ควรไปเยี่ยม
โดย ~ G [ o ] P ~
~ G [ o ] P ~
#1
คนที่เรา "ควร" ไปเยี่ยม




เพลง ทุกลมหายใจ
เป็นเพลง ที่ผมมักได้ยิน ทุกครั้ง ที่มี พี่ๆๆ ทหาร ตำรวจ
ได้จากไป...

ไม่ว่าจะ หมวดตี้ ผู้กองแคน จ่าเพียร และ พี่ๆๆ ตำรวจกล้า ทหารหาญ
ที่เลือก เสียสละ ลงในพื้นที่...

พอได้ทราบข่าว ผมก็ได้ เข้าไปอ่านประวัติพี่ๆๆ เขา
ทำให้ผมได้รู้ว่า พวกพี่ๆๆ เลือก เสียสละ
เพื่อให้คนในชาติ ได้อยู่ร่วมกัน...



เพลงที่ทำให้ผม รู้ว่า ทหาร และ ตำรวจ
ไม่มีใครเป็นเพียงแค่...
ทหาร หรือ ตำรวจ
แต่พี่ๆ เขา ยังเป็นทั้ง

พ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย ลูกชาย

เพลงที่ทำให้รู้ว่า...
ข้างหลังพวกเขาก็มีคนที่ทุกข์อยู๋..
คนที่รอ พวกเขากลับไป.....






ผมรู้สึกได้ว่า ผมได้รับโอกาส จากพวกพี่ๆๆ ทหาร และ ตำรวจ
เพราะ หากไม่มีพวกพี่ๆๆ ลงไปในพื้นที่นั้น...
ไม่นาน เหตุการณ์ คงมาถึง กรุงเทพ

ผมคงไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ
หรือ แม้แต่ จะนอนหลับ...
โดย ไม่ต้องรู้สึกผวา

ผมเลยรู้สึกว่า ผมได้รับโอกาส จากการเสียสละ ของพี่ๆๆ
ที่ได้เลือก เสียสละ



พอได้ข่าว ว่าพี่ๆๆ ทหารตำรวจ ได้มาพักรักษาที่ โรงพยาบาลพระมงกุฎ
ผมดีใจมากๆๆครับ ที่จะได้มีโอกาสมาเยี่ยม พี่ๆๆ เขาบ้าง
เลยตัดสินใจ ไปเยี่ยม พี่ๆๆ ทหาร กับพี่ที่รู้จัก

และได้เขียนบอกเล่าเรื่องราวไว้ใน FB




วันเสาร์ที่ 29 พฤษภาคม 2553
ผมได้ไปเยี่ยมเหล่าทหาร ที่ได้ลงไปในพื้นที่ชายแดนภาคใต้
กลุ่มคนที่ทำให้เรายังมีวิถีชีวิตสงบสุข กลุ่มคนที่เสียสละ...
การที่เราได้มีประเทศอยู่มาจนถึงทุกวันนี้แน่นอนมันไม่ใช่ความบังเอิญ
แต่เพราะมีคนกลุ่มหนึ่งที่เสียสละ เพื่อให้เราได้มีแผ่นดินอยู่
หลายชีวิตที่จากไป... หลายครอบครัวที่สูญเสีย
ที่เราไม่เคยได้รู้ หรือไม่เคยคิดจะรับรู้ ???

ตอนเด็กผมเรียน ร.ด. เพราะรู้ครับว่าถ้าเป็นทหารแล้วผมจะเจออะไร???
ผมไม่อยากไป ไม่อยากเสียสละขนาดนั้น...
เพราะอย่างนั้นผมเลยรู้สึก มาตลอดเวลาได้ยินข่าวเกี่ยวกับทหารที่ลงใต้
ผมรู้สึกผิด เพราะผมหนี เพราะผมเลือกที่จะไม่เป็น
จนวันหนึ่งผมได้รู้ว่า ทหารที่บาดเจ็บเขาขึ้นมา รักษาที่กรุงเทพ
ไม่กล้าลงใต้ ครับ กลัวตาย...
ผมเลยไปเยี่ยมเหล่พี่ๆทหาร กับพี่ที่รู้จักกัน...
ผมไม่อยากร้องไห้ เลยพูดกับเขาแค่ว่าขอบคุณครับที่พวกพี่เสียสละ ขอบคุณที่ทำให้พวกผมมีแผ่นดินอยู่…
และไม่กล้าที่จะพูดคำนี้กับพี่ทหารทุกคน พูดกับพี่ทหารบางคน
กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้... และไม่กล้าพูดอีกคำที่ผมอยากบอกพวกเขา
“ขอโทษที่ผ่านมา ที่ผมใช้ชีวิตไม่คู่ควรกับการที่พวกพี่เขาเสียสละให้...”
หลังจากขอบคุณพี่ๆทหารพี่ๆทหาร ยิ้มแล้ว ตอบว่า
“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่...”
พวกผมได้ซื้อของไปฝากพี่ๆทหาร ซึ่งมีแต่ของเล็กๆน้อยๆ
ผมบอกพี่เขาว่า “ขอโทษที่ผมเอาของมาเยี่ยมได้แค่นี้ เพราะมีตังน้อย”
พี่ๆเขาบอกว่า “ไม่เป็นไร แค่มาคุยพวกพี่เขาก็ดีใจแล้ว และขอบคุณที่เห็นพวกเขา”
ผมได้ยินแล้วอยากร้องไห้อีกครั้ง แต่ไม่กล้า มันเจ็บเกินไปไม่อยากลงตัวรู้สึก
ผมยังไม่ให้อภัยตัวเอง ที่หนีมาเรียน ร.ด.(เรียนร.ด.ไม่ผิดนะครับ แต่เหตุผลตอนตัดสินใจจะเรียนมันผิดครับ)
หลังจากนั้น ได้ไปเยี่ยมพี่ๆทหารอีกหลายคน และไปเจอลุงคนหนึ่ง
ได้คุยกับแก แกเล่าว่าแกอยากไปเดินตลาดนัดที่ สีลม อยากไปซื้อเสื้อผ้า
แต่แกไม่สามารถไปได้ เพราะ ขาของแกยังไม่หาย...
ผมเศร้ามาก ทั้งที่สิ่งที่แกอยากทำ ไม่ได้ขออะไรมากเลยแค่ไปตลาดนัดเท่านั้นเองแต่แกก็ไปไม่ได้
ผมได้ไปคุยกับพี่พยาบาล จนรู้ว่า สามารถไปทำกิจกรรม กับพี่ๆทหารได้
เลยกลับมาทำเรื่อง ชวนคนในมหาลัยไปเยี่ยมพี่ๆทหารกันไปทำกิจกรรม กับพี่ๆเขา
และผมจะกลับไปพูดสิ่งที่ผมอยากบอกพี่ๆเขา...



และผมได้พยายาม ชวน น้องในมหาลัยไปเยี่ยมแล้ว
พอเล่าเรื่องราวแล้ว มีน้องหลายคนอยากไป...

ผมทำเรื่อง ไปที่ภาควิชา แต่หาอาจารย์ ดูแลไม่ได้
เลยไม่สามารถเอา รถมหาลัยไป ได้...

เลยยังไม่สามรถพาน้องๆไปได้

วันพุธที่ 18 พ.ค. 54 ผมตัดสินใจ ไปเยี่ยมพี่ ทหารตำรวจอีกครั้ง
และชวนน้องๆๆ เท่าที่พอจะดูแลได้...

มีน้องๆไป 2 คน เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอม...

เนื่องจาก ยังเป็นนักศึกษา ไม่มีตังครับ เราเลยซื้อได้แต่ขนม กับน้ำ ไปฝาก
เพราะรู้สึกกระดากใจ ที่ไปเยี่ยม แลัวไม่มีอะไรติดไม้ติดมือไปฝาก...
ถึงแม้พี่ๆๆ เขาจะบอกว่า แค่มาเยี่ยม พี่ๆๆก็ดีใจแล้ว



ครั้งนี้ไปแล้ว...
มีพี่ๆ ทหาร ที่ได้รับบาดเจ็บ จาก สุรินทร์ ที่เขมร ยิงปืนใหญ่มา
ครั้งนี้ก็ได้เข้าไป คุยกับพี่ๆเขา

ผมได้แต่ขอโทษพวกเขา และ บอกเล่า ว่า...
มีน้องๆๆ เห็น และรับรู้ในสิ่งที่ พี่ๆๆ ได้ทำให้....
ไว้จะพาพวกน้องๆ มาอีก..
และได้ถาม เกี่ยวกับอาการ และ พี่ๆๆ ทุกคน บอกผมว่า...

หากหายแล้ว จะรีบกลับลงพื้นที่...


มีลุงคนนึงเล่าให้ผมฟัง
ว่าแก โดนระเบิด แขนหัก แต่รักษาใกล้หายแล้ว
แต่ มีกระดูกบางส่วนเสียหาย...
เลยต้องเอากระดูที่ซี่โครงอ่อน ตัดมาต่อ....

ผมไม่อาจกลั้นน้ำตาได้ ...
ลุงแกต้องตัดซี่โครงอ่อน มา ต่อแขน
แต่เมื่อหลาย 10 ปีก่อน
กระดูกอ่อน เคยเป็น สินค้าที่ไว้เสริมความงาม
ไว้เสริมดั้ง.... เพื่อความสวยงาม

มันช่างน่าเศร้าเหลือเกิน.....
จากที่ผมไป เพื่อให้กำลังใจลุง กลายเป็นลุง ต้องมาปลอบใจผม...


และได้คุยกับพี่อีกคน....
พี่เขาเป็นหัวหน้าหน่วย ที่พึ่งผ่าน เหตุการณ์ ลอบโจมตี
เมื่อไม่นานมานี้ ลูกน้องตาย 2 คน คาที
พี่เขาต้องออกมาถือปืน ยิงสู้ เพื่อพา ลูกน้องที่เหลือกลับมา...
และ พาศพ ของ ลูกน้องทั้ง 2 นาย กลับบ้าน...

พอถาม ว่าอาการแกเป็นไงบ้าง
แกบอกไม่เป็นไร อีกไม่กี่วัน ก็ ได้กลับแล้ว...
พี่ ต้องกลับไป ยังมี ลูกน้อง รอพี่ อยู่ที่โน้นอีกเยอะ...
แต่ ญาติของพี่ เขา บอก ไม่ต้องลงไปแล้ว...

พี่แกได้แต่เงียบ และไม่พูดอะไร...
แต่ผมรู้ว่าแกรู้สึกอะไร...

หากแกไม่ไป แล้ว ลูกน้องที่เหลือ หล่ะ จะรู้สึกอย่างไร ...
และผม รู้ว่า ที่ญาติ ของพี่เขานั้นรู้สึกอะไร

ผมไหว้พี่เขาและร้องไห้.....
ผมทำได้มากสุดแค่นั้น ผมไม่รู้ ว่า ควรทำอย่างไร...



แต่เท่าที่ผมทำได้ คือ ...
มาบอกเล่าเรื่องราว หลังจากได้ไปเยี่ยม พี่ๆๆทหารตำรวจ
คนที่เลือกเสียสละ...


คนที่ผม อยากชวนคุณไปเยี่ยม...
Euphrates
#2
อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยค่ะ ขอบคุณที่นำเรื่องราวมาเล่าให้ฟังนะคะ

หลายประโยคอ่านแล้วมันจุก ขอขอบคุณพี่ๆ ทหารผ่านกระทู้นี้ด้วยนะคะ
BudsaBa
#3
“ขอโทษที่ผ่านมา ที่ผมใช้ชีวิตไม่คู่ควรกับการที่พวกพี่เขาเสียสละให้...”


คำนี้โดนจริงๆ ค่ะ ทำให้ต้องกลับมาคิดว่าที่ผ่านมา ตอนนี้ และในอนาคต เรา"ใช้ชีวิตคู่ควร"กับสิ่งที่เขาเสียสละหรือเปล่า
yourfwd
#4
[SIZE="3"]
Originally Posted by '~ G [ o ] P ~



เพลง ทุกลมหายใจ
เป็นเพลง ที่ผมมักได้ยิน ทุกครั้ง ที่มี พี่ๆๆ ทหาร ตำรวจ
ได้จากไป...




...ทำให้ผม รู้ว่า ทหาร และ ตำรวจ
ไม่มีใครเป็นเพียงแค่...
ทหาร หรือ ตำรวจ
แต่พี่ๆ เขา ยังเป็นทั้ง

พ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย ลูกชาย...


...พ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย ลูกชาย...

และ ทุกคน ล้วน มี ครอบครัว ที่ต้องรับผิดชอบ ของตนเอง


ขอบคุณ รูป ข้อความและเพลง ที่ทำให้รู้ว่า "คนเสียสละ ทุกคน มีครอบครัว"
และต้อง ทุกข์ ที่ไม่ได้ อยู่ ดูแล ครอบครัว ของตนเอง

ขอบคุณ ทุกความเสียสละที่ทำให้เราได้อยู่ร่วมกัน

[SIZE="2"]
สังคมที่ไร้มุทิตา...
คือ สังคม ที่ คนส่วนใหญ่ ไม่รู้ว่า ใครคือคนที่ทำให้

เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนควรต้องมีหัวใจ
สังคมนี้ แผ่นดินนี้ คงอยู่ ให้เรา อาศัย อยู่ร่วมกัน ได้ต่อไป
"ผู้เสียสละทุกคน ที่ตาย ล้วนมีชีวิต และเรา ติดหนี้บุญคุณ"
ขอบคุณใน ความเสียสละ ที่ทำให้เรา ได้อาศัยอยู่ร่วมกัน

เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนควรต้องมีหัวใจ
ด้วยความเคารพในความเสียสละ อย่างสูงยิ่ง
ประเทศใคร.. ในหนึ่งวัน


ความเห็นแก่ตัว ทำให้ คน โง่ ขึ้น
bookerian
#5
ขอบคุณมากๆ ค่ะ ที่นำมาเขียนเล่าให้ได้อ่าน ทำให้รู้สึกได้ว่า ที่ทุกคนต้องอยู่ที่โรงพยาบาลนั้นเพราะอะไร

บาดแผลที่เกิดขึ้น อวัยวะที่หายไป ..เพราะอะไร เพื่ออะไร
pichamon
#6
ขอบคุณกระทู้ดี ๆ มีสาระอย่างนี้ค่ะ ขอบคุณ คุณ ที่นำบทความมาสะกิดหัวใจเรา ให้นึกถึงเขา

ผู้ปิดทองอยู่หลังพระ
iDnOuSe4
#7
ขอบคุณ จขกท ที่บอกเล่าเรื่องราว คนที่เรา ควร ไปเยี่ยม ครับ

รู้สึกอยากไปเยี่ยม แต่ไม่อยากให้มีคนเหล่านี้อยู่ที่นั่นเลย

เค้าควรได้อยู่บ้าน เหมือน พวกเรา นะครับ

ขอบคุณทุกความเสียสละที่ทำให้เราได้อาศัยอยู่ร่วมกันครับ
~ G [ o ] P ~
#8
ขอ มาเล่าต่อนะครับ...
พอดี ตอนที่พิม มันตี 2 นะครับ พึ่งให้เลือดมา เลย เล่าไว้แค่นั้นก่อน...

มีพี่ ทหาร อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม..
พี่เขาเป็น คนที่ ต้องเดินไป ส่ง ครู ที่ไปสอนหนังสือ...

พี่เขาบอกผม ว่า พี่รอจะกลับไปอยู่นะน้อง
ที่นั้นมีครูน้อยมาก...
หากพี่ ไม่ไปดูแล เดียวน้องๆ ที่โน้นจะไม่ได้เรียนหนังสือ...
พี่เรียนมาน้อย... พี่อยากให้น้องๆที่โน้นได้โอกาส...

.....

ผมได้คุยกับพี่ๆๆและลุงๆๆ หลายคน...
เขาบอกผมว่า...
พวกพี่ นะไม่ลำบากเท่าไรหรอก คนที่ลำบากจริงๆ คือคนที่ตาย...
เดียวพี่หาย พี่ก็จะกลับไป ดูแลที่นั้นต่อ...

.....

ผมพิมต่อไม่ไหวแล้วนะครับ
มันทรมานมากครับ เวลาฟัง พวกพี่เขา...
เพราะ ผมรู้สึกเศร้า ที่ไม่ได้เลือกเสียสละ แบบพวกพี่เขา...
และรู้สึกว่าได้โอกาส จากพี่ๆ มากมาย...
แต่ผมกลับไม่ได้รับผิดชอบ ต่อโอกาสเหล่านั้นเลย...
Euphrates
#9
ที่นั้นมีครูน้อยมาก...
หากพี่ ไม่ไปดูแล เดียวน้องๆ ที่โน้นจะไม่ได้เรียนหนังสือ...
พี่เรียนมาน้อย... พี่อยากให้น้องๆที่โน้นได้โอกาส...

ที่นั้นมีครูน้อยมาก...
หากพี่ ไม่ไปดูแล เดียวน้องๆ ที่โน้นจะไม่ได้เรียนหนังสือ...
พี่เรียนมาน้อย... พี่อยากให้น้องๆที่โน้นได้โอกาส...

ที่นั้นมีครูน้อยมาก...
หากพี่ ไม่ไปดูแล เดียวน้องๆ ที่โน้นจะไม่ได้เรียนหนังสือ...
พี่เรียนมาน้อย... พี่อยากให้น้องๆที่โน้นได้โอกาส...


ขอบคุณคุณครูที่สอนอยู่ที่นั่น ขอบคุณทหาร ตำรวจ ตชด. ที่ดูแลคุณครู
itasian
#10
ขอบคุณ ทุกความเสียสละ ที่ทำให้ เรายังคงมีแผ่นดินได้อาศัย
ขอบคุณ คุณ ~ G [ o ] P ~ ครับ ที่นำเรื่องราวมาโพสต์
ช่วยให้เกิดคำถาม เอาไปถามตัวเองต่อ

เขา เสียสละ แม้ชีวิตได้ ให้เรา ยังอยู่
หากเรา ไม่เลือก เสียสละ เรา จึงควร รับผิดชอบ ...

เขา ให้โอกาสเรา โอกาสที่ เรายังอยู่ มีชีวิต ได้อยู่ร่วมกันกับครอบครัว
เพราะ เวลาไปรบ เขาเอาชีวิต ไปรบ เอาครอบครัวเขา ไปแลก กับ การที่เรา ยังได้อยู่

หากเราเอง ยังอยู่ ไม่เลือก เสียสละ และ ไม่รับผิดชอบ ... เราเป็นคนเช่นใด

ไม่รู้ ว่า เขาจะได้รับโอกาสนี้ บ้าง เมื่อไหร่ ... โอกาสที่เขาเองจะได้กลับมา อย่างมีชีวิต
และอยู่ร่วมกับ ครอบครัว ได้อย่างมีความสุข ในช่วงชีวิตที่เหลือ ...

ขอให้ มีชีวิต รอดกลับมาให้ได้
beau_nanzle
#11
ได้อ่านแล้วซี้งมากค่ะ ขอขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ ทหารทุกคนที่เสียสละชีวิต เวลา เพื่อประเทศชาติ เพื่อพวกเราทุกๆๆคน ให้อยู่กันอย่างสงบตลอดมา ถ้าไม่มีพวกเขา เราคนไทยทุกคนคงจะไม่มีแผ่นดินผืนนี้ให้ได้อาศัยอยู่กันอย่างสงบสุขแน่นอน ดังนั้นอยากให้คนไทยทุกคนรักชาติ รักบ้านเกิดตัวเอง สามัคคีกันไว้ ให้ประเทศเรามั่นคง จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายเราได้
ขอให้พระคุ้มครองทหารทุกท่าน ให้มีชีวิตกลับบ้านโดยปลอดภัยด้วยค่ะ
U-SA
#12
อ่าน แล้ว รู้สึกซึ้งใจมาก ๆ ค่ะ อยากให้พวกนักการเมือง หรือ เสื้อสีต่างๆ รักและเสียสละเพื่อชาติ บ้างจัง
PO
#13
...ทำให้ผม รู้ว่า ทหาร และ ตำรวจ
ไม่มีใครเป็นเพียงแค่...
ทหาร หรือ ตำรวจ
แต่พี่ๆ เขา ยังเป็นทั้ง

พ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย ลูกชาย...

^ชอบประโยคนี้มาก

ขอบคุณจขกทนะคะ นึกขึ้นได้เลยว่าไม่ได้ไปเยี่ยมพวกเค้านานแล้ว ><
Nakderntang
#14
ขอบคุณ คุณ ~ G [ o ] P ~ ค่ะ
ที่เขียนกระทู้นี้ และเลือกแบ่งปันในชุมชนนี้
ทำให้ได้รับรู้เรื่องราวมากมาย ว่า ตัวเองและคนอื่น ๆ
ได้รับโอกาสมากมายจากการเสียสละของคนที่เลือกทำงานแบบนี้

จะเอากระทู้นี้ ไว้คอยเตือนใจตน ว่า
"ทุกครั้ง ที่เรา ได้นอนหลับสบาย
เพราะมีพ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย ลูกชาย
ของใครหลายคน กำลังเสียสละ...
(ชีวิต ร่างกาย เวลาชีวิต เวลาอยู่กับครอบครัว คนรักของเขา)
แล้วเรารับผิดชอบ อะไร บ้าง ต่อการเสียสละของเขาเหล่านั้นบ้าง..."

ขอนำสิ่งที่มีคนเคยได้สอนมาย้ำเตือนตนเองด้วยว่า
"จะไม่ทำลายงานของคนเสียสละ
จะสานต่องานของคนเสียสละ
ที่ทำให้เราได้อาศัยอยู่ร่วมกัน"

ขอบคุณ ผู้เสียสละทุกคนค่ะ

(ผู้เสียสละ คือ คนที่เรา ควรไปเยี่ยมให้ได้จริง ๆ ค่ะ)
codafever
#15
ขอบคุณที่นำเรื่องราวดีๆ มาแบ่งปันนะค่ะ
iDnOuSe4
#16
อยากขอ ขอบคุณ ในความ เสียสละ ที่ทำให้เราได้อาศัยอยู่ร่วมกัน อีกครั้งครับ
yourfwd
#17
[SIZE="3"]"เกียรติทหาร"



ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ
yourfwd
#18
[SIZE="4"]อุดหนุนสลากกินแบ่งของน้องได้ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า น้องจะนั่งขายบนทางเดินระหว่างโรงอาหารกับอาคารเฉลิมพระเกียรตินะครับ อย่าลืมนะครับ ว่าเขาเคยเป็นทหารรับใช้ชาติมาก่อน ไม่ใช่นักเลงอันพาลป่วนบ้านป่วนเมือง

ช่วยกันตอบแทนความดีที่น้องเค้ารักษาผืนแผ่นดิน ช่วยประชาสัมพันธ์ ให้ไปช่วยน้องเค้าบ้าง





เขาควรจะ มีชีวิต ที่สดใส อนาคต อันยาวไกล ได้สู่ฝัน มากกว่าที่จะเป็นแบบนี้ ความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ คือ การเสียสละชีวิตเพื่อคนที่ไม่รู้จัก.....
ขอนำเสนอเรื่องราวของ พลทหารมังกรทอง ลิ่มประเสริฐสกุล น้องแชมป์ ให้ได้ทราบสักเล็กน้อย แชมป์ เป็นคนเชียงราย เป็นทหารจับได้ใบแดง เป็นพลทหารสังกัด ร. 7 พัน 1 ค่ายกาวิละ จังหวัดเชียงใหม่ ถูกส่งลงมาประจำที่ ฉก.ยะลา 13 อ.กรงปินัง จ.ยะลา เมื่อวันที่ 28พ.ค.51 คนร้ายก่อเหตุลอบวางระเบิด และ ยิงปะทะกับเจ้าหน้าที่ 3 จุดในเวลาไล่เลี่ยในเขตพื้นที่ อ. รามัน และ อ. กรงปินัง จ. ยะลา ส่งผลให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวน 15 ราย คนร้ายเสียชีวิต 3 ราย คนร้ายก่อเหตุลอบวางระเบิด และ ยิงปะทะกับเจ้าหน้าที่ 3 จุดในเวลาไล่เลี่ยในเขตพื้นที่ อ. รามัน และ อ. กรงปินัง จ. ยะลา ส่งผลให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวน 15 ราย คนร้ายเสียชีวิต 3 ราย
เวลาประมาณ 15.20 น. ได้เกิดเหตุคนร้ายลอบวางระเบิดเจ้าหน้าที่ทหาร ร้อย ร.753 ที่บ้านกูวา ม1 ต. ห้วยกระทิง อ. กรงปินัง จ. ยะลา ขณะที่เจ้าหน้าที่ทหารออกปฏิบัติหน้าที่ลาดตระเวนเส้นทางด้วยการเดินทางเมื่อมาถึงบริเวณที่เกิดเหตุได้มีคนร้ายไม่ทราบกลุ่มและจำนวนกดระเบิดใส่ จากนั้นก็ใช้อาวุธปืนไม่ทราบชนิด และขนาดซุ่มยิงเจ้าหน้าที่จนเป็นเหตุให้เกิดการปะทะกัน เป็นผลให้ได้รับบาดเจ็บ 5 ราย เจ้าหน้าที่ช่วยกันนำตัวส่งโรงพยาบาลศูนย์ยะลา ทราบชื่อผู้ได้รับบาดเจ็บคือ จ่าสิบเอกสุวิทย์ บุญเพิ่มพูน (อาการสาหัสยังรักษาตัวอยู่) ,พลทหารมังกรทอง ลิ่มประเสริฐสกุล (ระเบิดถูกที่ศรีษะด้านซ้ายอาการสาหัส) ,พลทหารสุรัตน์ เชื้อเมืองพาน ,พลทหารนิพนธ์ งามผ่อง และ พลทหารสมควร ทายะ ในปีเดียวกัน ขณะขับขี่ แบบนี้ ผมในฐานะคนไทยด้วยกัน อยากขอเชิญชวนคนไทยที่เห็นแก่ความดีที่น้องเขาได้ทำเพื่อบ้านเมือง ช่วยให้เขามีเงินรักษาตัวและเลี้ยงตัวได้ จึงขอนำถ่ายรูป และเอาประวัติย่อๆน้องเขามา และขอส่งให้ทุกรถจยย.รักษาความปลอดภัยครู ถูกโจรร้ายซุ่มยิง กระสุนโดนเข้าที่ปากกรามหัก เลยเป็นอัมพาตครึ่งซีก พูดจาไม่ชัด แขนขาใช้การไม่ได้ หูเสีย 1 ข้าง ตามองเห็นภาพซ้อน ซึ้งอาการทั้งหมดเกิดมาจาก สะเก็ดระเบิดและกระสุนปืนของโจรใต้ แชมป์ปลดประจำการ ไปเมื่อ พ.ย. 52 แต่ผมก็ไม่นึกเลยว่า ชีวิตของผู้ที่ได้ชื่อว่า ทหาร ที่ทำงานอุทิศตนเพื่อชาติ ยอมเสี่ยงชีวิตมาทำงานที่ชายแดน จะลำบากขนาดนี้ เห็นรูปที่นั่งขายหวย แล้วยิ่งสงสารมากๆ ก่อนหน้านี้ หน้าตาแชมป์ ไม่ได้เป็นแบบนี้เลย เป็นเด็กหนุ่ม หน้าตาดีเลยหล่ะ หล่อ ขาว ตี๋ นิสัยดี มีสัมมาคาราวะ แต่นี่ไม่สำคัญเท่าจิตใจที่เขามี ที่จริงอนาคตเขายังอีกไกล เด้กหนุ่ม มาเป้นทหารเกณฑ์ตอนอายุ 21 ปี ปลด อายุ 22 ปี ที่จริงเขายังสามารถทำอะไรได้อีกมากมาย แต่ต้องมาพิการท่านที่ใจบุญช่วยเมตตาน้องด้วยครับ ผู้มีจิตใจเมตตา ช่วยน้องแชมป์ได้ ผ่านธนาคารทหารไทย สาขาโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เลขที่บัญชีออมทรัพย์ 038 – 2 – 89717 – 1 ถ้าไม่แน่ใจว่าเป็นการหลอกลวงหรือไม่ โทรศัพท์สอบถามคุณพ่อของน้องได้ที่ เบอร์ 080 – 0338488 หรือไปอุดหนุนสลากกินแบ่งของน้องได้ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า น้องจะนั่งขายบนทางเดินระหว่างโรงอาหารกับอาคารเฉลิมพระเกียรตินะครับ อย่าลืมนะครับ ว่าเขาเคยเป็นทหารรับใช้ชาติมาก่อน ไม่ใช่นักเลงอันพาลป่วนบ้านป่วนเมือง ช่วยกันตอบแทนความดีที่น้องเค้ารักษาผืนแผ่นดิน ช่วยประชาสัมพันธ์ ให้ไปช่วยน้องเค้าบ้าง เพราะน้องเค้าก็เสียสละเพื่อประเทศเรา ช่วยดูแล 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ แต่ผลที่น้องเค้าได้รับ กลายเป็นคนพิการ ต้องมานั่งขายล๊อตเตอรี่ เพราะสวัสดิการ ที่น้องเค้าได้รับแต่ละเดือน น้อยนิดมากๆๆ เมื่อเที่ยบกับที่ต้องมีร่างกายพิการอย่างนี้


เพราะน้องเค้าก็เสียสละเพื่อประเทศเรา ช่วยดูแล 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ แต่ผลที่น้องเค้าได้รับ กลายเป็นคนพิการ ต้องมานั่งขายล๊อตเตอรี่ เพราะสวัสดิการ ที่น้องเค้าได้รับแต่ละเดือน น้อยนิดมากๆๆ เมื่อเที่ยบกับที่ต้องมีร่างกายพิการอย่างนี้


ขอบคุณภาพและข้อความจากลิงค์ http://www.facebook.com/photo.php?fbid=252241451521312&set=o.112004238884112&type=1&ref=nf
ดูกระทู้ทั้งหมดในชุมชน จาก  Downtown ดูกระทู้ในหมวด ดูกระทู้ในหมวดย่อย
กระทู้แนะนำจากการคัดเลือกอัตโนมัติ
1
2
3